Generator przysięgi małżeńskiej: powiedz to po swojemu

“Alex, lubię nasze niedzielne kawy i spacery po okolicy. Lubię też ciszę, w której nie trzeba niczego udawać ani szukać słów na siłę. Dziś chcę powiedzieć prosto, co wybieram. Obiecuję słuchać cię do końca, rozmawiać szczerze również o trudnych sprawach i dzielić z tobą codzienne obowiązki. Chcę zachowywać czas tylko dla nas, nawet wtedy, gdy kalendarz zacznie się zapełniać. Nie wiem, co przyniosą kolejne lata. Nie obiecuję życia bez potknięć ani idealnych dni. Wybieram jednak wspólną przyszłość i chcę budować ją z tobą. To właśnie te zwyczajne chwile i te świadomie wybrane obietnice nadają sens słowom, które wypowiadam dziś do ciebie.”

“Janie, pamiętam naszą podróż, podczas której deszcz pozmieniał wszystkie plany. Zachowałeś spokój, znalazłeś małą kawiarnię i po chwili śmialiśmy się nad kawą, której smaku nie warto powtarzać. Wtedy poczułam, że twoja obecność znaczy dla mnie więcej niż idealnie ułożony dzień. Cenię twój spokój, hojność i to, że przy tobie jest miejsce na szczerą rozmowę. Dziś chcę odpowiedzieć na to obietnicami, które będą miały sens także poza tą chwilą. Obiecuję tworzyć z tobą dom, w którym każde z nas może mówić i zostać wysłuchane. Gdy popełnię błąd, chcę umieć go przyznać i wrócić do rozmowy. Obiecuję podejmować decyzje wspólnie i chronić czas dla nas, również wtedy, gdy codzienność stanie się głośna i pełna zajęć. Chcę cieszyć się tym, co jest ważne dla ciebie, i być przy tobie, kiedy nie wiadomo jeszcze, jaki będzie następny krok. Nie znam wszystkich zakrętów naszej przyszłości. Wiem jednak, że chcę dalej uczyć się wspólnego życia właśnie z tobą, bez wymagania od nas doskonałości. Dziękuję za historię, która prowadzi nas do tego miejsca. Dziś wybieram ciebie i przyszłość, którą chcę z tobą budować, własnymi słowami i z całego serca.”

“Marto, poznaliśmy się w ogrodzie społecznym, przy rzędzie pomidorów, którego nie udało nam się posadzić prosto nawet wspólnymi siłami. Śmiałaś się z naszych krzywych grządek, podałaś mi mniej uszkodzoną sadzonkę i zostałaś, aż ostatnia roślina znalazła swoje miejsce. Nie wiedziałem wtedy, jak ważny stanie się dla mnie ten nieidealny początek. Twoja cierpliwość pozwoliła mi zobaczyć, że coś nie musi wyglądać doskonale, żeby miało wartość. Później poznawałem twoją troskę w małych rzeczach: karteczkach przed trudnym dniem, słuchaniu, zanim zaczniesz szukać rozwiązania, i śmiechu, który potrafisz znaleźć nawet w ciężkim tygodniu. Kocham twoją cierpliwość, ciekawość i hojność, z jaką robisz miejsce dla innych ludzi. Dziś chcę złożyć ci obietnice, które zmieszczą się w naszym prawdziwym życiu. Obiecuję mówić z tobą uczciwie, również wtedy, gdy potrzebuję czasu, żeby znaleźć właściwe słowa. Obiecuję dzielić decyzje i codzienne obowiązki, także te naczynia, do których żadne z nas nie zgłasza się z wielkim entuzjazmem. Chcę wspierać twoje marzenia, nie ustalać ich kształtu za ciebie. Będę pytać, czego potrzebujesz, i zostawiać miejsce na twój rozwój oraz na mój. Chcę dbać o naszą ciekawość i wspólny śmiech. Chcę razem świętować dobre chwile, a po błędach szukać sposobu, żeby coś naprawić. Nie mogę obiecać samych łagodnych pór roku ani tego, że nasze pomidory kiedyś staną w idealnym szeregu. Mogę obiecać obecność, uwagę i pokorę w życiu, które wybieramy. Dziękuję za zwyczajne dni prowadzące nas do tego wyjątkowego. Nie chcę zamieniać naszej historii w opowieść bez skazy. Jej prawdziwość jest dla mnie ważniejsza niż gładkie zdania. Dziś wybieram ciebie i chcę iść dalej u twojego boku, z obietnicami, które naprawdę zamierzam wypełniać. Właśnie tak chcę zacząć naszą wspólną przyszłość: bez udawania doskonałości, za to z jasnym wyborem życia razem.”